Gondora

مردی در یک واقعیت خودکفا وجود دارد که از تأثیرات خارجی جداست. زندگی روزمره او در انزوا می‌گذرد و توسط ادراکات و روال‌های شخصی‌اش شکل گرفته است. روایت بر تجربیات درونی او متمرکز است تا رویدادهای بیرونی. تعامل حداقلی با دیگران وجود دارد که بر تنهایی او تأکید می‌کند. داستان به تشریح ریشه‌های وضعیت او یا پیامدهای آن نمی‌پردازد. تصاویر و ریتم روایت، ماهیت تأمل‌آمیز وجود او را بازتاب می‌دهد. هیچ راه‌حل یا تحول مشخصی ارائه نمی‌شود.