Rifujin-jin

روایتی به بررسی خشم فزاینده‌ی کودکی می‌پردازد که تحت نظارت مداوم بزرگسالان قرار دارد. این کودک احساس می‌کند که با دستورات مکرر که ظاهراً برای کمک به او هستند، مانند محدود کردن تنقلات، انجام تکالیف مدرسه و پرهیز از رفتارهای نامرتب، کنترل می‌شود. این اقدامات، با وجود نیت خیر، باعث تقویت کینه و تحریک‌پذیری کودک می‌شوند. داستان تنش میان اقتدار و آزادی شخصی را برجسته می‌کند و بر این موضوع تمرکز دارد که چگونه چنین فشارهایی می‌توانند حس خشم و سرکشی را در یک فرد جوان برانگیزند.