BLUE GIANT

دای در سندای زندگی معمولی دبیرستانی را سپری می‌کند که با تابستان‌های گرم و شب‌های بارانی همراه است. او در حال تعادل میان بسکتبال، کار پاره‌وقت و ابهام نسبت به آینده است و احساس خلاء می‌کند. این خلاء موسیقی است. با نزدیک شدن پایان سال تحصیلی آخر، دای قولی صادقانه می‌دهد که بهترین نوازنده جاز جهان شود. پرسش این باقی می‌ماند که برای رسیدن به چنین هدفی چه چیزی لازم است؟ آیا استعداد، تلاش سخت، شانس، یا شاید اشتیاق شدید به موسیقی و اراده‌ای لرزناپذیر برای ادامه دادن؟