Guangyin Zhi Wai

ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นอนิจจัง ดั่งเวลาที่เคลื่อนไหวไปเหมือนผู้ลี้ภัยที่เดินทางไปเรื่อยๆ ท้องฟ้าที่แตกร้าวเผยให้เห็นสายตาที่น่าสะพรึงกลัว ทำให้ชีวิตต้องหายไปและพื้นที่ต่างๆ กลายเป็นเขตห้ามสัมผัส ภายใต้ความว่างเปล่าหลังการพังทลาย ชีวิตใหม่ก็ปรากฏขึ้นจากเศษซากของสิ่งที่เคยสูญเสียไป