Misaeng

จางเกวอเร่ย ผู้ที่ไม่ได้กลายเป็นนักเล่นหมากรุกพัน (baduk) อาชีพ ได้เข้าสู่โลกของการทำงานในบริษัทด้วยเพียงแค่ประกาศนียบัตร GED และจดหมายแนะนำตัว เขากลับพบว่าชีวิตในบริษัทมีความคล้ายคลึงกับเกมหมากรุกพัน ซึ่งต้องใช้การวางแผนเชิงกลยุทธ์และการบริหารจัดการทรัพยากร ในขณะที่เขาปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่นี้ เขาก็เริ่มนำทักษะและแนวคิดที่ได้จากการเล่นหมากรุกพันมาใช้ นิทานเรื่องนี้สำรวจว่าความเข้าใจของเขาเกี่ยวกับเกมนี้ส่งผลต่อวิธีที่เขาเผชิญหน้ากับความท้าทายในการทำงานในบริษัทอย่างไร