Bulssanghaeya Haneun Namja

سیم یون هو باور داشت که شرایط زندگی افراد از پیش تعیین شده است. پس از حادثه‌ای که منجر به زخمی شدن او شد، توجه دیگران به طور غیرمنتظره‌ای جلب او شد. او سال‌ها معتقد بود که توجه اهمیت چندانی ندارد، اما اکنون دریافت که نمی‌تواند از تکیه بر آن اجتناب کند. او پی برد که تنها راه جلب توجه، دیده شدن به عنوان فردی قابل ترحم است. اگر این تنها راه برای جلب توجه باشد، او ناگزیر به شکل فردی ترحم‌برانگیز به نظر خواهد رسید.