Dondon Saka wo Kaketeku

Mała dziewczynka biegnie po wzgórzu, jej oddech widoczny w zimnym powietrzu, przemierzając ciche, śnieżne otoczenie. Przechodzi obok małej szale i kontynuuje swoją drogę, jej myśli i emocje subtelnie oddane przez krajobraz i jej działania. W innym fragmencie pojawia się chłopiec, stojący pod nocnym niebem, przy którym gwiazdy błyszczą mu u stóp. Opisany jest jako chwilowy obecny, półprzezroczysty cień, który wydaje się istnieć tylko na moment, zanim zniknie. Później dziewczynka widziana jest na szczycie wzgórza, patrząc w dół, z wrażeniem ciszy i refleksji. Opowieść składa się z krótkich, samodzielnych scen, skupiających się na cichych momentach, subtelnym emocjonalnie i połączeniu ludzi z ich otoczeniem.