Seoreunui Bom
서른의 봄
เมื่ออายุยี่สิบเก้าและกำลังจะก้าวสู่วัยสามสิบ ผู้เล่าเรื่องพบว่าใจของตัวเองเต็มไปด้วยการเปรียบเทียบ เมื่อวางตัวเองเทียบกับเพื่อนที่แต่งงานอย่างมีความสุขหรือคนที่ไปถึงเป้าหมายแล้ว เธอรู้สึกตัวเล็กและไม่มีอะไรโดดเด่น ที่ทำงานเธอถูกดูแคลนเพราะเป็นพนักงานสัญญาจ้าง ที่บ้านก็ถูกเร่งเรื่องแต่งงาน เธอเฝ้าบอกตัวเองว่านี่เป็นเรื่องปกติและทุกคนก็ใช้ชีวิตแบบนี้ ทว่าแทบจะข้ามคืน ทั้งแผนการแต่งงานและความหวังในตำแหน่งงานประจำก็พังทลายลง เธอจึงก้าวเข้าสู่วัยสามสิบโดยมือเปล่า